Don Bosco – Capítulo 18: “Un sacerdote por las calles”
5 de junio de 1841. El arzobispo de Turín extiende las manos sobre la frente de Juan Bosco arrodillado a sus pies. Invoca al Espíritu Santo para que venga y lo consagre para siempre. Cuando se levanta, ya es sacerdote, es Don Bosco.

Su primera Misa la celebra en el altar del Ángel de la Guarda. Declara así que quiere llegar a ser un ángel que custiodiará, ayudará dará fuerza a todos los muchachos que encuentre. La segunda Misa la celebra en el altar de la Virgen en el gran santuario de Turín llamado <<de la Consolata>>. Alzando los ojos, ve a la <<Señora esplendente como el sol>> que le llamó a los nueve años y que le ha ido conduciendo hasta aquí.
El jueves es la fiesta del Cuerpo del Señor: Don Bosco dice su primera Misa en Castelnuovo. Luego va a su casa de Los Becchi. Don Bosco, veintiséis años, está en el patio delante de su pobrisima casita. A su lado está Mamá Margarita, cincuenta y tres años. A su alrededor está el campo verde que le ha visto crecer, jugar, recorrer sus senderos en busca de nidos, o con los libros bajo el brazo yendo a la escuela. Lento, como todos los diálogos de los campesinos, se desarrolla el diálogo entre Don Bosco y su madre: -Ya eres sacerdote. ¿Qué piensas hacer? -Yo creo, mamá, que los muchachos desbandados vistos en el sueño no están entre estas colinas, sino que me esperan en la ciudad. Iré a Turín a trabajar como sacerdote. -La ciudad puede ser difícil también para ti. Puede desbandarse un muchacho, pero puede desbandarse también un sacerdote joven. Ve a aconsejarte con don Cafasso. Siempre te ha dado buenos consejos.
Don Cafasso lo escucha. Luego le dice con calma:
-Tu sitio es Turín. Ven a vivir aquí, en el Colegio Eclesiástico. Y mientras tanto, vas por la ciudad, mira a tu alrededor. Dios te dirá lo que quiere de ti.
En el colegio, al lado de la iglesia de San Francisco de Asís, viven 45 sacerdotes jóvenes, que se preparan durante dos años a ser apóstoles en la ciudad de Turín. Desde los primeros días, Don Bosco va por la ciudad. Quiere hacerse una idea de los jóvenes. Queda desconcertado. Las periferias, los suburbios, son zonas de explotaciones y de miseria. Adolescentes vagabundean desocupados por las calles, pendencieros, blasfemos, dispuestos a intentar cualquier aventura para abrirse camino en la vida.
Al lado del mercado general de la ciudad, descubre un verdadero <<mercado de brazos jóvenes>>: en una zona de Puerta Palazzo encuentra un hervidero de <<merceros ambulantes, vendedores de fósforos, limpiabotas, barrenderos, mozos de cuadra, distribuidores de folletos, criados de los negociantes en el mercado, todos pobres muchachos que vivían al día, buscando algún oficio, con tal de poder seguir viviendo>>
PISTAS DE REFLEXIÓN
Don Bosco comienza a decir Misa.
¿Qué es la Misa? ¿Por qué el sacerdote la dice y los cristianos van a participar? Porque la Misa es Jesús que <<muere y resucita por nosotros<<. Nosotros juntamente con el sacerdote lo ofrecemos a Dios nuestro Padre. Es el <<regalo más precioso>>, que podemos hacer a Dios; le ofrecemos el amor de Jesús que muere por nosotros. Y por este <<amor que muere>>, le pedimos que tenga piedad de nosotros, que nos perdone, que nos salve. ¿Tú vas a Misa? ¿Ofreces a Jesús a Dios junto con el sacerdote?
¿Tienes la certeza de que en aquel momento, por amor de Jesús, Dios te escucha?
ORACIÓN
Oh Padre y maestro de la juventud, San Juan Bosco, que tanto trabajaste por la salvación de las almas, sé nuestro guía en buscar nuestra salvación y la salvación del prójimo.
Ayúdanos a vencer las pasiones y cuidar el respeto humano.
Enséñanos a amar a Jesús Sacramentado, a María Santísima Auxiliadora y a la Iglesia.
Alcánzanos de Dios una santa muerte para que podamos encontrarnos juntos en el cielo. Amén.


.png)




















Hình ảnh một linh mục hiện diện trên đường phố khiến chương này có cảm giác gần với đời sống thường ngày hơn là một câu chuyện chỉ diễn ra trong nhà thờ. Chi tiết ấy gợi tôi nhớ những lời kể của một người lớn tuổi trong xóm về các nhóm chơi bài ngày trước và cách thú vui đó dần xuất hiện trên mạng. Trong lần kể ấy, ông có nhắc game bài đổi thưởng, còn cái tên https://sunwinplus99.com.co được nói qua như một ví dụ mà tôi chưa từng dùng. Mạch liên tưởng có phần xa, nhưng đều liên quan đến việc quan sát con người trong không gian đời thường. Tôi đọc chương này chủ yếu thấy…
Đọc chương này, tôi để ý đến hình ảnh một linh mục đi trên đường phố, gần với những người ông gặp hơn là ở một khoảng cách trang trọng. Khi còn đi học, tôi từng nghe người khác nói rằng vai trò lãnh đạo đôi khi cũng được nhìn rõ nhất qua cách một người hiện diện giữa đời sống thường ngày. Cái tên Hà Siêu Quỳnh bật ra trong suy nghĩ theo hướng đó, như một liên tưởng đến nhà sáng lập chứ không phải nhân vật trong câu chuyện. Phần này khiến tôi nghĩ về sự gần gũi như một lựa chọn cụ thể, không chỉ là lời mô tả.
Thinking about exploring everyday food and cooking traditions, I find the smaller practical questions more interesting than a quick conclusion. An ingredient can carry a story about the place or family that uses it. For Atasteofitalybypompeo, I would use food and cooking ideas as a starting point for a closer discussion of the subject. I am still thinking through the practical side, because the context can change what seems useful. Which part of a recipe would you ask someone to explain beyond the written measurements?
The idea of enjoying the small details of cafe culture gives me a reason to slow down and consider the details. The pace and atmosphere of a place can matter as much as what is in the cup. I would connect Auntiesteashop with cafe culture and coffee through an ordinary example rather than a broad claim. It leaves me curious about the steps between understanding an idea and putting it into practice. Which small details make you want to sit for a little longer?
When it comes to building confidence through manageable learning goals, one clear example can stay with me longer than a long list of general points. A clear first step can make a difficult subject feel more approachable. That is why the connection between Barryhymer and practical learning skills makes me want to think through an example. I can imagine different responses depending on the situation, which makes the question more interesting. How do you decide what to practise when a topic initially seems too broad?